Hoop en wanhoop in het Midden-Oosten

Print
Hoop en wanhoop in het Midden-Oosten

Assad en Poetin Foto: EPA

Eindelijk is er weer enige hoop op een oplossing van het vreselijke conflict in Syrië. Tenminste, als alle betrokken partijen zich vannacht hebben gehouden aan de wapenstilstand die gisteren is aangekondigd door Vladimir Poetin en bevestigd door Turkije. De Russische leider steunt in Syrië het regime van president Assad, de Turken staan aan de kant van de gewapende oppositie. Het akkoord over een staakt-het-vuren is dus bijzonder breekbaar. Maar het is beter dan niets. Laten we hopen dat de geplande vredesonderhandelingen volgende maand in Astana (Kazachstan) doorgaan en dat ze iets opleveren.

In dat andere grote conflict in het Midden-Oosten, dat tussen Israël en de Palestijnen, is er voorlopig nog geen licht aan het einde van de tunnel. De Amerikaanse president Barack Obama is er tijdens zijn bewind van acht jaar niet in geslaagd om een oplossing dichterbij te brengen. Obama gaf uiting aan zijn frustratie tijdens een stemming in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties over een veroordeling van Israël omdat het Joodse nederzettingen blijft bouwen in de bezette gebieden. De VS gebruikten niet hun vetorecht, maar onthielden zich. Tot groot ongenoegen van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu.

De veroordeling door de VN zal weinig veranderen aan het beleid van Netanyahu, maar ze maakt wel duidelijk dat Israël een bijna volledig geïsoleerde positie in de wereld bekleedt, als het over de nederzettingen gaat. Een duurzame vrede lijkt alleen mogelijk als ook de Palestijnen de kans krijgen om een eigen staat op te richten. En een eerste stap in die richting is de bevriezing van de kolonisatie van de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem. Als Israël daartoe bereid is, dan is de Palestijnse president Mahmoud Abbas bereid om gesprekken te beginnen. Netanyahu zou zo een historische stap kunnen zetten op weg naar vrede. Maar daarvoor is de binnenlandse druk op hem blijkbaar te groot.

Netanyahu mag het dan verkorven hebben bij Obama, maar die wordt op 20 januari vervangen door Donald Trump. En die heeft al aangekondigd dat hij zijn volle steun wil geven aan de Israëlische regering. Waardoor er weinig hoop is op een oplossing voor het conflict in de eerstkomende jaren.

Wat Trump van plan is met Syrië, dat valt nog even af te wachten. Rusland heeft hem uitgenodigd om zich aan te sluiten bij het geplande vredesproces. We zijn benieuwd of hij Poetin dat succes gunt. Tenminste, als de onderhandelingen in Astana er echt komen. Want daarvoor moeten in Syrië eerst de wapens blijven zwijgen.

Door Lex Moolenaar - senior writer van Gazet van Antwerpen