The Human League in de Roma: jongeren uit de jaren tachtig beleven hun tweede jeugd

Print
The Human League in de Roma: jongeren uit de jaren tachtig beleven hun tweede jeugd

Foto: Kioni Papadopoulos

Borgerhout -

De Britse synthesizergroep The Human League heeft woensdagavond in de Roma in Borgerhout een heel enthousiast ontvangen en uitverkocht concert gespeeld.

“Here comes the mirror man, says he’s a people fan” zongen de vele veertigers en vijftigers in het publiek - naast ook een beperkt aantal jongeren - al in het begin van het concert mee. Zanger Phil Oakey (61) - die overigens zwaar afgetraind was en bijzonder scherp oogde - moest het publiek niet eens vragen om mee te klappen. Dat deed het vanzelf.

Ook The sound of the crowd, met dat heerlijke get around town-refrein, werd op een luid applaus onthaald. Heel wat jongeren uit de jaren tachtig beleefden in de Roma meteen hun tweede jeugd.

Wereldleiders en een varken

Op de achtergrond projecteerde de groep tijdens The sound of the crowd de gezichten van allerlei wereldleiders. Het zal in hun opzicht wellicht geen toeval zijn dat de afbeelding van de voormalige Britse conservatieve premier David Cameron overging in het beeld van een varken.

Niet alles aan het optreden was positief. Helaas zijn de zangstemmen van Oakeys vrouwelijke collega’s Joanne Catherall (54) en Susan Ann Sulley (53) nooit fantastisch geweest, en klonken ze ook woensdag niet altijd toonvast. Een euvel waar deze groep nu eenmaal moeilijk van verlost raakt.

Het werd vooral pijnlijk toen Susan Ann Sulley solo het nummer One man in my heart zong. Het lied duurde gelukkig geen drie minuten, waardoor de gehoorschade bij het publiek beperkt bleef.

The Human League in de Roma: jongeren uit de jaren tachtig beleven hun tweede jeugd
Phil Oakey Foto: Kioni Papadopoulos

Beste guilty pleasure aller tijden

Het werd weer helemaal lollig toen Oakey daarna de wereldhit Human inzette, de beste guilty pleasure aller tijden. “I’m only human, of flesh and blood I’m made”, zong hij, terwijl toeschouwers met hun handen de pianomelodie nadeden. Het luide applaus loog er niet om.

Ook The lebanon en (Keep feelin’) fascination werden hyperenthousiast onthaald. En dan moest de monsterhit Don’t you want me nog komen. De twee synthesizerspelers en de drummer speelden het nummer eerst instrumentaal, waarbij het publiek het nummer met strofe en refrein zelf inzette zonder dat Phil Oakey en zijn dames op het podium stonden. Toen Oakey de bühne betrad, kon hij na het eerste refrein van het publiek naadloos inpikken door nu op zijn beurt de eerste strofe te zingen.

Publiek krijst voor bisronde

Tell me when, will I see you again?, vroeg Oakey zich in de gelijknamige topsong uit 1994 - en de laatste echte hit van The Human League - af. Soon, als het van het publiek afhangt.

De fans riepen niet gewoon om een bisronde. Ze krijsten zich de longen uit het lijf, en werden beloond met de nog steeds actuele protestsong ‘Being boiled’ en het erg toepasselijke ‘We will always be together in electric dreams’.

Dat nummer werd door enkele mensen na het optreden nog vele malen gezongen, als slagzin voor de verbroedering van veertigplussers die hun jeugdige hart nooit zijn kwijtgeraakt.

De Roma heeft een gouden zet gedaan door The Human League te programmeren. De groep mag dan sinds 2011 geen nieuwe songs meer hebben uitgebracht, maar hun hits uit de jaren tachtig blijven springlevend.

The Human League in de Roma: jongeren uit de jaren tachtig beleven hun tweede jeugd
Foto: Kioni Papadopoulos