Arcade Fire: eerst glitter, dan glans

Print

Arcade Fire: eerst glitter, dan glans

Wie een kaartje had kunnen bemachtigen voor het concert van Arcade Fire, zondagavond in de Hallen van Schaarbeek, keek reikhalzend uit naar de komst van Win Butler en co. De verwachtingen lagen hoog maar werden pas in de tweede helft ingelost. Een goed concert, maar niet legendarisch: daarvoor was het begin te grillig.

Op 'Reflektor' dompelt LCD Soundsystemfrontman James Murphy de Canadese indiegroep onder in een psychedelisch spacediscobad. Daarnaast zoog de groep ook de invloeden op van het broeierige straatcarnaval van Haïti tijdens bezoekjes aan het eiland. Beide invloeden waren ook live van de partij: glitterballen, kleurrijke discolichten, glitters, confetti en maskers van papier maché zorgden voor een feestelijke clubsfeer. Daarbij had de groep, op affiche en tickets aangekondigd als The Reflektors, het publiek opgeroepen om party-outfits te dragen, wat redelijk werd opgevolgd.


Gedreven door hun nieuwe enthousiasme trapte Arcade Fire de avond wild op gang. Maar de heftige riff van 'Normal Person' ging verloren in een te ruwe aanpak. Het gerommel en gerammel hield even aan: tijdens het eerste half uur was het bij momenten een boeltje. Te luid, te veel, te nonchalant, te te. Bezinning kwam bij een mooi 'Supersymmetry', al zat het publiek daar duidelijk niet op te wachten. Maar het bleek een keerpunt. Een hele reeks nummers uit het nieuwe album kwam vanaf toen veel overtuigender aan bod. 'it's Never Over (Hey Orpheus)', dan een zeer gesmaakt 'Afterlife', het Bowie-eske 'We Exist' en 'Joan of Arc' dat nu al een publiekslieveling blijkt. Helemaal top werd het met Ramonescover 'Today Your Love, Tomorrow The World' en 'Here Comes The Night Time' met zijn aanstekelijke haasje-over spelende ritmes en met Butler als aanstoker op de barricades.

In de bis mocht 'Reflektor' eindelijk van stal dat meesterlijk overging in het negen jaar oudere 'Neighborhood # 3'. Was er in het begin enkel oppervlakkige glitter geweest: naarmate de set groeide, kwam ook de glans opzetten.

Veel concerten doen The Reflektors niet, en Brussel mocht zich bij de happy few rekenen. Zeker ook omdat de groep hier koos voor een toch wel afwijkende setlist dan die van Berlijn, Londen of Parijs. Ook dat maakte het concert nog net iets unieker. Nu is het wachten tot The Reflektors weer Arcade Fire worden en grotere zalen aandoen. En wellicht de grote festivalpodia volgend jaar.

CRu
Foto CJ