Met Van Rompuy gaan we niet in affronten vallen
20/11/'09
Halleluja. Derde keer goede keer.
Waar Jean-Luc Dehaene en Guy
Verhofstadt nog faalden, lukt het
wel voor Herman Van Rompuy.
Proficiat. Zijn benoeming gisterenavond is
niet alleen een uitzonderlijke persoonlijke
eer voor de huidige eerste minister, het is ook
een gebeurtenis om als land trots op te zijn.
Een Vlaming die het tot eerste president van
Europa schopt, het is niet niks.
Aan Herman Van Rompuy nu om de functie
waar te maken. Maar daar hebben we alle
vertrouwen in. Het is een post die op zijn lijf is
geschreven. Hij gaat dat goed doen. Met hem
gaan we niet in affronten vallen.
De uittredende Belgische eerste minister
kan de komende jaren al zijn talenten bovenhalen
om meer eenheid, meer continuïteit,
meer vaart en meer daadkracht in het Europees
beslissingsproces te brengen. Als voorzitter
van de raad van staatshoofden en regeringsleiders
kan en moet hij een cruciale rol
spelen in de verdere volwassenwording van
de Europese Unie.
Herman Van Rompuy mag dan tot nu toe
geen Europese hoofdrol hebben gespeeld, hij
weet natuurlijk als geen ander hoe het politieke
spel in elkaar steekt. Stap voor stap behoedzaam
op het doel afgaan, water en vuur verzoenen, geduldig en diplomatisch naar
compromissen streven, tactisch toeslaan op
het juiste moment, hij beheerst het allemaal.
En of dat nu in Brussel gebeurt, of in Londen,
Parijs, Boedapest of Riga, in essentie draait
het steeds en overal om hetzelfde.
Dat hij de eerste voorzitter van de Europese
Raad wordt, geeft hem extra mogelijkheden.
Het presidentschap is nog maagdelijk.
De functie is nog kneedbaar, ook al omdat
het Verdrag van Lissabon geen exacte jobomschrijving
geeft. Het geeft minstens ruimte
voor interpretatie.
Aan Van Rompuy om die speling te gebruiken.
Hij moet zijn grenzen en bevoegdheden
aftasten. Ik kan mij bijvoorbeeld voorstellen
dat Groot-Brittannië die enger en beperkter
ziet dan Frankrijk of Duitsland. Maar wat hij
er ook van maakt, Van Rompuy zal richtinggevend
zijn voor al zijn opvolgers. Een grote
verantwoordelijkheid.
Binnenkort staat hij samen op de foto met
Barack Obama en Vladimir Poetin, maakt hij
deel uit van de kleine gremia waar de toekomst
van Europa en van de wereld wordt
bepaald. Terwijl hij goed twee jaar geleden
politiek dood was verklaard. Hij zou nooit
het allerhoogste bereiken. En kijk nu. Politiek
is een harde, maar ook een mooie stiel.
door Paul GEUDENS