Antwerpen blijft slap asielbeleid aanklagen
08/02/'10
Het federale asielbeleid, of beter het
totale gebrek eraan, blijft de
gemoederen beroeren in Antwerpen.
Niet langer dan vorige week
trok OCMW-voorzitster Monica De Coninck
(sp.a) aan de alarmbel en dreigde ze met
acties als er geen deftig spreidingsbeleid zou
komen. In Gazet van Antwerpen herhaalt
OCMW-raadslid Linda Quackels (sp.a) vandaag
die eis. De politica werkt sinds 2001 in
de luwte en laat zich in de pers zelden uit
over de interne keuken van het OCMW. Haar
verhaal illustreert niet alleen de onmacht
van het OCMW, maar ook de schrijnende
situaties waarmee de Antwerpse OCMW-raadsleden
bijna wekelijks te maken krijgen.
Steeds meer asielzoekers kampen met psychische
problemen of hebben een drank- of
drugsverslaving. Dat is vooral voor de mensen
zelf tragisch, maar het betekent ook dat
het OCMW een steeds breder pakket van
diensten en begeleiding moet organiseren
om deze mensen minstens een kans te geven
om een leven op te bouwen in ons land. Voor
wie nog niet overtuigd is: het aantal minderjarigen
dat zonder een van zijn of haar ouders
naar België komt, neemt eveneens toe.
Vorig jaar waren dat er in heel België maar
liefst 521. Een flink deel van hen passeert
langs het OCMW van Antwerpen. Het zijn
cijfers van de federale overheid. Dus wie zijn
wij om die cijfers in twijfel te trekken?
Het is de jongste maanden al ontelbare keren
gezegd. Het lamentabele asielbeleid is
niet alleen een financiële strop voor OCMW’s
van steden zoals Antwerpen, Gent, Brussel
en Luik. Het is ook meer dan ooit een menselijk
drama.
Het is daarom nauwelijks te begrijpen dat
de staatssecretaris voor Maatschappelijke
Integratie, Philippe Courard (PS), vorige
week de OCMW’s van de grote steden uitnodigde
en niet verder kwam dan de mededeling
“dat hij de bezorgdheden zal overmaken
aan de regering”. Het is een nette manier
om te zeggen dat er van hem weinig of niets
te verwachten valt. Het enige positieve geluid
uit het overleg is de vaststelling dat ook
aan de andere kant van de taalgrens steeds
meer OCMW’s aan de alarmbel trekken. De
bekommernissen van pakweg Luik en Charleroi
verschillen nog weinig van de kritiek
die in Antwerpen weerklinkt. En dat is misschien
beter nieuws dan het op het eerste gezicht
lijkt. Want het weerlegt het argument
dat het altijd opnieuw Antwerpen is dat aan
de klaagmuur staat.
Door Patrick Van de Perre
