Marco Z wint thuismatch

18/08/'12 Festivalnieuws Marco Z (foto boven) had zijn titel als Idool Van De Jeugd te verdedigen, en deed dat met overtuiging. In een nokvolle (!) Wablieft?! startten de Hasselaar en zijn band sterk met '21th Century Punkrocker', een luie countryrocker zoals ook Neil Young er wel eens uit de losse pols schudt.

Het publiek bedankte hem met onvoorwaardelijke trouw: de hele set lang zou die zweethut - want dat was die Wablief?!: meer dan 50 graden, en waar zat die zuurstof? - lekker vol blijven. De hits 'I'm A Bird' en 'Endlessly Be Together' zaten helemaal op het eind van de set.

The Shins (boven) mikten omstreeks de klok van vijven - pfff, zucht, veeg - gelukkig wat verkoeling over de wei met okselfrisse en helderklaterende poprocksongs als 'Simple Song', 'Kissing The Lippless' en vooral 'Saint Simon'.

Prachtig uitgevoerd, maar toch misten we de magie die de band in clubs of tenten kan oproepen. Ga er dan ook maar aanstaan op de Main Stage op het heetste moment van de dag. Chapeau aan band en fans!

Strakker hemd

Het gaf niet dat Stephan Malkmus zich qua Pavement-songs op de setlist beperkte tot afsluiter 'Speak, See, Remember' - de vijf albums die hij het voorbije decennium met The Jicks uitbracht, moesten zelden onderdoen voor zijn ninetiespalmares - maar de set werd helaas op geen enkel moment zo strak als het doorweekte hemd rond zijn intussen al 46-jarige lijf, waardoor pareltjes als 'Stick Figures in Love' wat oneer werden aangedaan en het onthaal, de temperatuur in de Marquee ten spijt, nooit warmer werd dan lauw.

The Antlers

Liggend op het gras net buiten de tent de prachtsongs van The Antlers over u heen laten glijden terwijl boven in de lucht een vliegtuig rondjes cirkelt: we kunnen het iedereen aanbevelen. Extra punten voor de prachtige sirenestem van Peter Silberman die live even sterk voor de dag komt als op de albums.

Magnetic Man

Magnetic Man - het monsterverbond van dubstepbobo's Benga, Scream en Artwork, mocht het licht uitdoen in de Dance Hall. Het enige wat echt live klonk was de mc. Geen slechte nummers, verre van - 'I Need Air' klonk wel heel erg toepasselijk op deze woestijneditie van Pukkelpop - maar de set werd veel te veel stilgelegd: laat het toch gewoon knallen jongens.

Jessie Ware

Voor het eerst in België op en podium en wellicht gaanw e haar nog vaker zien, maar dan zonder ons: veel te glad naar onze smaak. Hey, de gustibus et coloribus, etcetera. Wij noteerden een mental note: Jessie Ware zijn de randjes aan je muziek? Flauw, yep, maar het was godverdomme heet!

Fence

Fence heeft met 'Fence' - voor de eenvoud of uit luiheid zo genoemd, wie weet zoiets - een werkelijk uitstekende plaat gemaakt, en zoiets schept verwachtingen. Maar de Hasselaren begonnen in de Wablief?!-tent vrij aarzelend aan de set. 'Cool Spirit' leek wat last te hebben van een lekke geluidsbalans, en ook 'The Bee Song' - de single - hield het bij sympathiek gerammel en niks meer.

'Shredded Pants And Leather Jack', zowat onze Fence-favoriet als we 'Mary-Lou' niet meerekenen, kon op meer dan hoofdgeknik rekenen. Maar dat was het dan ook zowat.

Het publiek reageerde, lam geslagen door een loden hitte, makker dan een miljonair die een euro op straat ziet liggen. Zelfs 'Josephson' - uit 2005 - kon geen vlam in welke pan dan ook krijgen, waardoor het concert van Fence niet meteen in de annalen zal worden aangestipt als 'legendarisch'.

PVDW/RoRo/CRu
Foto's RL