Heerlijk, een dagje zonder antwoord te moeten geven

08/07/'06 Tom Boonen De hele dag niks gezegd, tegen niemand van de pers. Niet omdat ik vreselijk boos was of zo. Gewoon omdat dat vanuit de ploeg was gevraagd. En ik moet zeggen, het is mij vreselijk goed bevallen. Ik denk dat ik het tijdens deze Tour nog een keertje of twee zal herhalen. Heerlijk, eens een dagje zonder zevenhonderd keer een antwoord te moeten geven op dezelfde vragen. Op den duur zet je dan toch maar de automatische piloot op als er weer een journalist voor je neus verschijnt. Soms weet ik achteraf zelfs niet meer wat ik juist gezegd heb.
Bij mij had die mediastilte alvast weinig te maken met de dingen die de laatste dagen over mij in de pers zijn verschenen. Ik lees geen kranten. Het is vooral Patrick Lefevere die zich in zijn kruis getast voelt bij de aanhoudende kritiek op de ploeg. Het is zijn team, dus is het normaal dat hij zich persoonlijk aangesproken voelt als er weer een nieuwe raket wordt afgevuurd. Ik zou het niet als een boycot omschrijven, heel efkes niet spreken met de pers. Noem het voor mijn part gewoon een dagje dat ik het wat rustiger- aan heb kunnen doen, voor de start en na de aankomst.
Ik ben een kerel die altijd, jaren aan een stuk, erg beschikbaar is geweest, voor iedereen. Maar ge kunt moeilijk iedereen tevreden blijven stellen. Zeker niet in de Ronde van Frankrijk. Dit is het meest over-gemediatiseerde circus van het hele jaar. Als ik hier een wind zou laten, is dat gegarandeerd wereldnieuws. De kleinste details worden hier uitvergroot en tot ongezonde proporties opgeblazen.
Die grap die ik gisteren in deze krant heb uitgehaald met Wilfried Peeters is daar het schoonste voorbeeld van. Natuurlijk bestaat er geen systeem van strafpunten in onze ploeg. Dat is er nooit geweest en dat zal er ook nooit komen. Het zou niet te harden zijn op die manier.
Ik heb de ironie er in mijn stukske zo vreselijk dik op gelegd dat ik dacht dat iedereen wel zou snappen dat het om te lachen was. En toch hoor ik dat er mensen geweest zijn die daar met twee voeten tegelijk zijn ingetrapt. Nogmaals, het toont de macht van de Tour aan.
Dat neemt niet weg dat we vrijdagochtend aan de ontbijttafel vreselijk gelachen hebben met ‘Dolfke van Mol’. Onze dictator, ploegleider Wilfried Peeters. O ja, voor ik het vergeet. Nog een kleine mededeling om een paar mensen hun nachtrust te redden. De organisatoren van Diksmuide en Peer kunnen op hun twee oren slapen. Ik kom straks wel naar hun criterium. Is ‘t nu goed?

Tom Boonen