Genitale verminking ook Belgisch probleem - Video
15/11/'07
Binnenland
Het is een bijzonder ruwe schatting, maar
België telt meer dan 2.700 vrouwen die genitaal
zijn verminkt.
Jonge meisjes uit de
Antwerpse Malinese gemeenschap lopen een
groot risico ’besneden’ te worden. Voor hen
en die duizenden anderen komt de Senegalese
Khady Koïta (foto, rechts) op.
De in België wonende Senegalese
Khady Koïta (48) heeft
maar één levensdoel: de strijd
tegen de genitale verminking
van vrouwen. Ze kreeg daar
woensdagavond de Burgerschapsprijs
van de Stichting
P&V voor.
”Maar vermijd de term vrouwenbesnijdenis”,
zegt ze gedecideerd.
”Want dan gaan uw
lezers denken aan de besnijdenis
van Joodse jongetjes. Bij
meisjes gaat het om het wegnemen
van een orgaan, de clitoris,
en het moedwillig zeer
ernstig verminken van de genitale
streek.”
Khady, die sinds 1996 in Tervuren
woont, spreekt zelfs
een woordje Nederlands. ”Ik
vind het belangrijk om goed
begrepen te worden”, zegt ze
lachend.
”Genitale verminking bij vrouwen
is geen zaak van een religie.
In Marokko lopen ook
moslima’s rond, maar zij worden
niet verminkt. Het is een
kwestie van mensenrechten,
van agressie op het lichaam
van een vrouw. Elke vorm van
agressie moet worden gebannen.
En zeker deze.”
Genitale verminking is eeuwenoud.
“In de tijd van de farao’s
sneed men de clitoris van
meisjes af en gooide die in de
Nijl om vruchtbaarheid af te
dwingen.”
”Genitale verminking was een
Afrikaans probleem dat door
de migratie de hele wereld is
rondgereisd”, zegt Khadi. ”Het
gaat om de import van een traditie
die nog altijd wordt uitgevoerd
omdat de sociale groepsdruk
zo ontzettend groot is.”
Khadi heeft nog drie dochters
en een zoon. Eén dochtertje is
gestorven. Twee van haar drie
dochters zijn, net als zijzelf, genitaal
verminkt. ”Ik zou tien
excuses kunnen aanbrengen
waarom het is gebeurd”, vertelt
Khady. ”Ik was 14 jaar toen
ik aan een neef werd uitgehuwelijkt.
Ik was erg jong toen
ik mijn kinderen kreeg. Wij
woonden in Parijs. Daar heeft
een tante mijn twee meisjes
verminkt. Ik wil geen excuses
zoeken, want ik heb er eeuwig
spijt van dat ik niet de kracht
heb gevonden om me ertegen
te verzetten.”
Die kracht vond ze wel voor
haar derde dochter. ”Mijn jongste
dochter heb ik kunnen behoeden.
Ik ben beginnen te
vechten tegen genitale verminking,
tegen het onrecht.”
Khadi is voorzitster van het
European Network for Prevention
and Eradication of Harmful
Traditional Practices. Ze lobbyt
voor steun aan organisaties, die zich inzetten tegen de
vrouwenverminking.
Nu heeft ze de Burgerschapsprijs
gekregen. ”Een gebaar dat
ik enorm waardeer”, zegt ze.
”Het zal me de moed geven om
voort te vechten.”
Toch vindt ze in haar omgeving
erg veel steun. “Afrikaanse
moeders bedanken me omdat
ik het pad heb geëffend.”
In de Gentse professor gynaecologie,
Marleen Temmerman,
vindt ze een bondgenote.
Al zijn ze het niet altijd met
elkaar eens. Zo ziet professor
Temmerman op haar consultatie
af en toe vrouwen die
ernstig verminkt zijn. Tijdens
de bevalling scheuren de oude
littekens open. ”Wettelijk mogen
artsen de oude situatie niet
herstellen”, zegt Khadi. ”Want
dan werken ze mee aan genitale
verminking.”
”In de praktijk is dat echter
ontzettend moeilijk”, vindt
dokter Temmerman. ”Het gaat
om een volwassen vrouw die
zelf een beslissing neemt over
haar lichaam.”
Bekijk de video