Stem op uw favoriete liefdesgedicht!
08/02/'10
Binnenkort is het Valentijn en daarom riep het Antwerp World Diamond Centre iedereen op om zijn mooiste liefdesgedicht in te zenden.
Hieronder ziet u alvast de door de vakjury genomineerde gedichten. De winnaar mag op 14 februari een prachtige hartvormige diamant in ontvangst nemen.
Stem hier voor uw favoriete gedicht, en ook u maakt kans op een diamant! We mogen zo maar even 5 diamanten wegschenken. U kan stemmen tot en met vrijdag 12 februari om 12 uur.
U kan hier stemmen!
Gedicht 1:
Hard tegen hart
Ach was ik maar
wat meer geslepen
Dan hing jij misschien
Wel aan mijn lippen
En ik iets lager
aan je hals als
een kleine diamant
Dan zou ik het licht
traag breken en
en passant je hart
U kan hier stemmen!
Gedicht 2:
niets is er
als hij vraagt wat
ze bedoelt als ze zwijgt
alsof daarmee alles is gezegd
rust zijn arm
om wat gebroken
is, breekt
met zware handen
wordt lucht
ongrijpbaar voor hun ogen
stort ze neer.
nee, ze hoeft
geen diamanten meer.
U kan hier stemmen!
Gedicht 3:
lang geleden
of ik haar nog kende
ze vroeg het
enigszins verlegen
ze vlamde ogen
van diamant
ik antwoordde
met haar naam
ze zei iets over
getrouwd en kinderen
ik lachte
als om een vervlogen
grap
daarna gingen we
elk ons weegs
zoals dat in oude
woorden heet
ik naar
melk en zuivel
zij naar
droge voeding
ik zag nog net
hoe haar ene voet
voor de andere
belandde
als bij een
debutante
soms is een leven
nog geen twee
zinnen lang
U kan hier stemmen!
Gedicht 4:
Zijn schoenen
Je stille ochtend op mijn trein.
Je haast vermommend in je trui
die roerloos zwart is, zijde; mooi.
Een gladde stof langsheen je dij,
gracieuze hiel, en nergens fel
tenzij subtiele diamant
omheen je kleinste linkerteen.
Ach was ik nu maar conducteur.
U kan hier stemmen!
Gedicht 5:
Inuit
Ze staren in de nacht, in facetten
van ijs - hard als diamant en scherp
als scherven - een teveel aan donker
dat hen wakker houdt. Ooit waren er
uren dat ze kon schuilen in de iglo
van zijn mond, tot het dooiwater
van hun wanden droop. Dit noorden zijn ze
kwijt. Wat blijft is een fonkelend verwijt
tegen zwijgende ruggen, handen
zonder vingers en palmen van verlies.
Niemand durft deze dagen nog
te janken, tenzij met de ogen
en de lippen droog, uit angst voor
de ruwe pijn van onsplijtbaar wit.
U kan hier stemmen!
