Straf verhaal: Advocaat kiest job als molenaar
08/09/'09
Dieter-Frank zwoegde zeven jaar lang
boven de wetboeken. Eens zijn diploma
op zak trok hij naar de watermolen.
Daar geniet de veelbelovende jurist
van het boerenleven.
De hele maand september gaat Gazet van Antwerpen op zoek naar de strafste verhalen uit uw buurt. Bovendien delen we samen met Rombouts en Jules Destrooper gratis straffe koffie en koekjes uit. Meer details over de uitdeelactie op www.gva.be/straf!
Dieter-Frank Apers (26) studeerde rechten.
Met onderscheiding zwaaide hij af. De magistratuur
lonkte. Toch verkoos Dieter-Frank
de jutten zak boven de toga. Hij draait mee
op de Grobbendonkse watermolen. “Als kind
van zes jaar kwam ik hier met mijn moeder
authentiek paardenvoeder kopen voor onze
manegepaarden. We kwamen uit een totaal
ander milieu. Verstedelijkt en belezen. Tussen
mij en molenaar Frans Van Hool klikte
het meteen. Ik mocht helpen op de molen en
vond dat fantastisch. Wat later klikte het ook
tussen Frans en mijn moeder. Ze trouwden.
Mogen helpen werd toen moeten helpen”,
schetstDieter-Frank.
“Ik pendelde tussen twee werelden. Mijn
biologische vader is een mondaine wereldburger.
Met hem bezocht ik alle continenten.
Frans werkte als een katalysator. Hij wakkerde
mijn honger naar de natuur aan. Hij leerde
me ook grote kicks ontdekken in kleine dingen.
Als kind al wilde ik mensen helpen. Ik
dacht dat dit kon via de advocatuur. Daarom
dook ik de rechten in. Toen ik was afgestudeerd wachtte ik op een toegangsexamen
aspirant-commissaris. Ondertussen kreeg
mijn moeder een ziekenhuisbacterie. Ze is
nog altijd buiten strijd, al anderhalf jaar, na
negenwekenbaxter. Een klein beestje knakte
de sterke gespierde molenaarsvrouw. Ze vecht
dapper terug. Maar ik moest noodgedwongen
meer helpen op de molen.”
Het examen eindigde, na een conflict met de
psycholoog, in mineur. “Eigenlijk was ik opgelucht.
De hypocriete bureauwereld beviel me
toen al niet meer. Rondom mij zag ik vakidioten
en mensen met maskers. Mensen ook, die
ondanks al hun diploma’s, totaal afhankelijk
zijn van anderen. Ze kopen hun eten, laten
hun wagen repareren en zijn slaaf van hun
job. Ik voelde de drang om ‘back to basics’ te
keren. Ik slacht mijn eigen vlees en teel mijn
eigen groentjes. Weet je wat mij het meest voldoening
gaf de afgelopen jaren? Een paprika.
Meer bepaald de eerste die ik van mijn zelf
geplante struik kon plukken.”
door Stefan LAENEN
