Recycleren, recycleren, wie zijn best doet zal het leren!

08/09/'10 Tine Dupré doet vrijwilligerswerk in Panama en stuurt dagelijks een bericht met haar ervaringen.


"Vlamingen zijn een van de hoogst genoteerden op de lijst van Europeese vervuilers. Over mijn omgeving ga ik mij niet uitspreken, maar enige zefkritiek is zo nu en dan wel op zijn plaats. In een land waar gras en de zijkanten van de weg als container worden gebruikt, dacht ik van mezelf een ecologisch beest te zijn. Vijf minuten na mijn aankomst in het recyclagecenter van Boquete, begon ik mezelf al enkele vragen te stellen.
"Tetra in die zak, blikjes in die zak ginder en plastiek in deze hier." Hmmm...ja dat klopt, dat zit wel in mijn hoofdje. Maar thuis smijt ik gewoon alles in de blauwe zak, wegens een tekort aan alternatieven.

Na tien minuten: Neen, die plastieke flesjes horen in die zak met het zachte plastiek. Je ging die toch niet bij de zware plastiek gooien?" Zware plastiek? Aaaah, die lege flessen wasmiddel! Uiteraard zie ik het verschil.

Uiteraard weet ik ook dat die niet bij elkaar horen... een mens leert elke dag het een en ander bij.

Na 20 minuten: "¿Qué? Papier leg je op deze stapel, en karton leg je hier, zodat die kan worden plat gedrukt." Echt? In Brussel prop ik die gewoon bij elkaar in een gele zak. Maar in Boquete...niet!
Nu kan ik niet voor U, gemiddelde Gelenaar, of gemiddelde Vlaming spreken.

Ik kan alleen voor mezelf vaststellen dat in een land dat wij als derde werelds beschouwen, ze op sommige plaatsen beter recycleren.
Ik zeg wel: op sommige plaatsen. Kinderen weten vaak nog niet wat recycleren is of wat het nut ervan is. En de mensen die ´An inconvenient truth´ hebben gezien, zijn volgens mij erg gering. En dan tel ik daar de Amerikanen hier nog bij! Velen van hen hebben er wel een idee van, maar laat ons zeggen dat velen ook ´een gebrek aan alternatieven hebben´. Zelfkritiek is nog steeds een mooie weg naar wijsheid, en wat voor kritiek kan ik nog op hen leveren?

Ik hoop echter niet dat jullie nu denken dat Panama één groot stort is. In Panama kan je nog in rivieren zwemmen die echt proper zijn, en de bodem van een meer of poel zien. Ik heb het deze zomer geprobeerd in de Oerthe. Ik denk toch dat ik de rivieren hier verkies, waar je van een rots kan springen in de wetenschap dat het hier diep genoeg is. En ik hou van de regen hier, die verfrissing brengt in veel te warme tijden, maar toch ook niet koud is.
En ja, dat brengt de nodige modder met zich mee, zo´n regenseizoen! Zo nu en dan, na hard labeur tussen vuilnis, moet iedereen zich nog eens kind voelen, niet? Ik ken er toch weinigen die er de lol niet van zouden inzien.

Tine Dupré
Rudi Van Houdt