Treinverkeer zwaar verstoord
16/07/'10
Na een heerlijk dagje Londen kom je aan in Brussel, je kijkt op de borden, eerstvolgende trein naar Antwerpen en je leest “treinverkeer zwaar verstoord”. HUH? Eh, hoe geraken we nu thuis? Wat puzzelwerk maakt duidelijk dat spoor 7 blijkbaar “het” spoor is voor de treinen naar Antwerpen.
Eens zien… vertragingen van méér dan een uur… HELP! Ik ga toch maar een kijkje nemen boven en wat blijkt? Er staat juist een trein naar Turnhout via Mechelen, ah, dan zit ik toch al een stuk noordelijker. Fluitsignaal… hop op!
Eénmaal in Mechelen blijken de treinen die in Brussel aangekondigd stonden met 1.10uur vertraging (jawel) nu aangekondigd staan met 1.22 uur vertraging of zelfs “onbepaald”… en een paar minuten later zelfs 1.24 uur…. aiaiai.
Prachtige wolkenmassa’s trouwens. Echt indrukwekkend. Dus in Mechelen van de nood een deugd gemaakt en foto’s getrokken, ook van wat borden…..
De enige “zekere” trein lijkt de L-trein naar Antwerpen te zijn, wel beter zeker dan niets… En maar goed ook, die zit echt vol! En vol met vragende passagiers. Hier een zeer toffe ervaring: een chef die zich NIET schuilhoudt, maar die ervoor gaat! Hij informeert wat hij kan, belt van hot naar her en weet… nog evenveel. Duidelijk dus niet zijn schuld. Hij zegt hardop in de wagon waar het op aankomt “zwaar onweer…. één ding weet ik zéker, WIJ gaan naar Antwerpen!”. “Mijn excuses” zegt hij dan… Echt ontzéttend fijn!!! Zoiets kan ik waarderen. Een hondenjob als je het mij vraagt. Maar deze chef is goud waard!!!
Tja, dan maar een babbeltje met andere (onbekende!) passagiers, een fenomeen dat in het “normale” leven niet zo snel gebeurt! Zelfs jongeren mixen zich in de gesprekken, toch wel speciaal. Een stel jongeren komt uit Walibi en vertelt dat ze er ZES uren over gedaan hebben om thuis te geraken, twee uur ergens gewacht waar men hen geen verdere informatie gaf! On-ge-loof-lijk.
Zegt er één “wel, als we in Antwerpen aankomen ga ik de grond kussen”, de anderen lachen, allée, dat gaat die toch niet doen. EINDELIJK komen we aan in Antwerpen en die jongere doet een duik naar de grond en… jawel!… kust de grond! GOUD waard! En RESPECT! Ik wou dat ik toen mijn camera nog vast had…. Amai.
Nog even een duitstalige persoon naar zijn spoor brengen, de laatste trein naar Sint-Niklaas en die lijkt nog te gaan rijden ook…! Die oudere heer was compleet het noorden kwijt, laat staan dat hij zijn Nederlands nog kon bovenhalen, ocharme. Op dat spoor is het nog een 40-tal minuten wachten en ook daar twee jongeren. Ik vertel hun dat deze heer ook op hun trein moet en zij zijn bereid hem wat in de gaten te houden, waarvoor hij hen duidelijk dankbaar is.
Wat mij betreft geen kwaad woord over die jongeren die ik in nood beter heb leren kennen!!!! Hun namen ken ik niet, hun goede daden wél
Zélf was ik twee uur “te laat” thuis, maar liever dat dan ergens stranden, want in Antwerpen-Centraal zijn de enigen die je ziet: security. Waarom niet twee personen van ticketing opvorderen (liefst vrijwillig en met goede compensatie, zodat volgende keer men enorm gemotiveerd geraakt!) om de gestrande reizigers die nu niemand meer hebben voor informatie, dan toch minstens een minimum aan geruststelling te geven, een papier ofzo waarop staat dat zij zich morgen mogen melden voor een kosteloze omboeking van hun verdere reis. Een hotel zal er wegens overmacht waarschijnlijk niet inzitten, spijtig genoeg, maar dat had héél wat leed kunnen voorkomen. Een gemiste kans voor een goed imago van de NMBS, dat gisteren een serieuze deuk kreeg!
Echt, België doet het niet zo slecht, er zijn landen waar het erger gesteld is, al zou je dat niet altijd geloven, maar de UK en zelfs Nederland doen het slechter is mijn ervaring. Het enige dat België, de NMBS, mist is: communicatie, MENSEN die zich niet verstoppen, maar ervoor gaan en de stormen opvangen. Niet gemakkelijk, dat besef ik maar al te goed, maar wél de moeite waard!
Adrienne De Potter- Buntsma
