Het Kiel volgens drie ‘tenoren’
30/08/'10
“Maar, wie we daar hebben!” begroet een voormalige klant van de bank ons. “Wa komde gij doen in de Abdelstraat, heu Abdijstraat?” En daarmee was de toon gezet voor de bijeenkomst van drie gepensioneerde kantoordirecteuren van de BBL (nu ING) in “grand cafe Den Tir”.
Karel De Winter (jarenlang directeur van het kantoor Kiel - Abdijstraat), Willy Dupont (ex-kantoordirecteur van het Valaar) en ikzelf, Leo Spaey (voormalig kantoordirecteur van Hoboken) bekeken er vrijdag in een losse babbel de situatie van Het Kiel nu en vroeger. Op de foto (van rechts naar links) herkennen velen ons nog ongetwijfeld …
“Een jaar of 15 geleden was er al wel sprake van allochtonen in de straat…,” zegt Karel De Winter. “Maar ze waren minder opvallend aanwezig in het straatbeeld dan nu met hun lange (witte) gewaden. En als winkel- en theehuisuitbater kon je ze nog op één hand tellen…”
“Ja,” bevestigt Willy Dupont. “Ik woon hier al 23 jaar in de buurt, grens Hoboken - Kiel en ik heb de samenstelling van de bevolking zien veranderen van oudere mensen in de “potenblokken” van Braem naar overwegend allochtone sociale huurders. Zeker in de oude blokken vind je haast geen Belgen meer. Jammer dat de overheid op het Kiel zoveel meer sociale appartementen heeft neergepoot dan in andere randgemeenten. Dat komt de sociale mix niet ten goede komt.”
Dat het heel wat moeite zal kosten om het “winkelcentrum Den Tir” en het winkelhart van de Abdijstraat terug op slag te brengen, daar zijn we het roerend over eens. Langs de andere kant doen wijkcomités toch wel hun best om het sociale contact op peil te houden, ook de “Nova” bv. draagt hier toe bij.
Tot besluit, de doortrekking van de Emiel Vloorsstraat plus het nieuwe fietspad naar Polderstad worden toch wel als positief ervaren. “Men mag ons gerust betrekken bij eventuele besprekingen,” merk ik op. “Tenslotte hebben we meer dan drie decennia ervaring in de dagelijkse praktijk en die veeg je toch niet zomaar onder de mat”.
Bij de maatregel voor 60-plussers die de ING onlangs wou lanceren, had men beter eerst zijn oor te luisteren gelegd, bijvoorbeeld bij de vele gepensioneerden van de bank, die de ervaring hadden met het omgaan met de klanten en weten (wisten) wat er leefde onder het kliënteel.
“Alles gaat wat trager… behalve ‘vergeten’, dat gaat rapper” was het wijze besluit van deze aangename, nostalgische bijeenkomst. ”
Leo Spaey
